Zalecenia do zamontowania systemów powierzchniowego odwodnienia liniowego Standartpark

Ogólne rekomendacje w zakresie montażu

1. Korytka są instalowane w wykopie na podstawie betonowej. Grubość podstawy betonowej zależy od obciążenia korytka. Podstawa jest wykonywana z betonu marki B25. Boczne mocowanie korytek wykonywane jest w postaci ukosów od ścianek. Szerokość ukosu zależy od klasy obciążenia.
Grubość podstawy betonowej i szerokość ukosów przedstawiono na schematach montażowych. KORYTKA PLASTIKOWE POLYMAX NALEŻY MONTOWAĆ W OPASCE BETONOWEJ Z ZAŁOŻONYMI RUSZTAMI LUB DOPASOWANYMI WKŁADKAMI DYSTANSOWYMI !!! W PRZECIWNYM WYPADKU OPASKA MOŻE DOPROWADZIĆ DO ŚCIŚNIĘCIA KORYTKA I UNIEMOŻLIWIĆ ZAŁOŻENIE RUSZTU !!!
2. Wgłębienie korytek musi być takie, aby po zamontowaniu najwyższy punkt kraty znajdował się o: 3-5 mm poniżej oznakowania nawierzchni.
3. Jeżeli jest stosowany w systemie osadnik piasku to montaż należy rozpocząć od instalacji osadnika w dolnym punkcie trasy.
4. Kanały są łączone połączeniem stykowym, na pióro i wpust. Jako materiału łączeniowego używamy uszczelniacza (010) lub innej masy bitumicznej lub silikonowej.
5. W przypadku połączenia korytek pod kątem, korytka i kraty należy rozpiłować i połączyć na styk.
6. W przypadku montażu korytek w nawierzchni asfaltowej, w procesie asfaltowania zalecane jest pokrywanie krat smugą płyt pilśniowych lub innego materiału.
7. Asfaltowanie terenu należy wykonywać po zamontowaniu na korytkach krat.
Zabronione jest wjeżdżanie na korytko bez kraty walcem do asfaltu, lub innym samochodem.
8. Dla każdej nawierzchni należy przewidzieć szwy termiczne – równolegle do systemu drenażowego w odległości: 1,5-2 cm z każdej strony, oraz prostopadle w odległości: 5 m od siebie.
9. Podłączenie korytka do systemu kanalizacji dokonywane jest przez piaskownik za pomocą rury o średnicy 110 lub 160 mm.
10. Podłączenie korytek do systemu kanalizacji bez piaskownika jest dokonywane przez króciec pionowy, który jest zamontowany na dnie korytka.
11. Okresowo jest niezbędne sezonowe oczyszczanie z brudu. W tym celu zdejmowana jest krata z korytka i osadnika. Częstotliwość oczyszczania zależy od warunków eksploatacji.

Uszczelnienie połączenia dylatacyjnego

Aby zapobiec tworzeniu się trzeciej płaszczyzny styku uszczelniacza z elementami konstrukcji spoiny należy zawsze stosować składniki przeciwadhezyjne lub uszczelki, takie jak, na przykład, wkładka z polietylenu piankowego. Radzimy wybrać rozmiar uszczelki z uwzględnieniem rzeczywistej szerokości spoiny, w celu ograniczenia głębokości warstwy uszczelniacza, osiągnięcia zalecanego stosunku szerokości i głębokości uszczelniacza i zmniejszenia zużycia materiału. Należy przestrzegać zaleceń dotyczących optymalnej szerokości i głębokości spoin dla danego uszczelniacza.

Zastosowanie uszczelniacza w warstwie o grubości mniejszej niż minimalna zalecana zmniejsza trwałość uszczelnienia spoin. Przekroczenie zalecanej maksymalnej grubości uszczelniacza powoduje wysokie naprężenia wewnętrzne, które wywołują pęknięcia. Wąskie spoiny powinny zostać zwiększone za pomocą specjalnych narzędzi, aby osiągnąć zalecaną szerokość i głębokość. Zbyt szerokie spoiny, a także spoiny o porowatej, nietrwałej powierzchni należy obrobić odpowiednimi składnikami remontowymi.

Przygotowanie powierzchni

Powierzchnia stykająca się z uszczelniaczem musi być trwała, czysta i sucha. Powierzchnia spoiny musi być oczyszczona z wszelkich zanieczyszczeń, które zmniejszają siłę przylegania uszczelniacza do powierzchni folii — z pyłu, cementu, resztek zaprawy cementowej, resztek stosowanego uprzednio materiału uszczelniającego, itp., zimą — ze śniegu, mrozu, oblodzenia. Powierzchnie czyszczone metalowymi szczotkami ręcznie lub za pomocą narzędzi elektrycznych są następnie przedmuchiwane sprężonym powietrzem. Miejsca zanieczyszczone olejem lub tłuszczem muszą koniecznie zostać odtłuszczone za pomocą odpowiednich rozpuszczalników według lokalnych norm. Świeże betonowe podstawy powinny być sezonowane przez co najmniej 28 dni, aby zmniejszyć zawartość wilgoci do poziomu akceptowalnego. Aby sprawdzić jakość spoiny zaleca się przygotowanie testowej spoiny na placu budowy. Jeżeli mimo przestrzegania wytycznych dla przygotowania powierzchni przyleganie uszczelniacza do powierzchni jest niezadowalające, to konieczne jest stosowanie specjalnych metod przygotowania powierzchni.

Aplikacja uszczelniacza

Przed nałożeniem uszczelniacza koniecznie zapoznaj się z odpowiednią instrukcją bezpieczeństwa i sprawdź, czy zostały spełnione wszystkie wymagania producenta. Upewnij się, że temperatura otoczenia w miejscu stosowania uszczelniacza mieści się w dopuszczalnym zakresie temperatur aplikacji. Uszczelniacz może być stosowany tylko w spoinach, które spełniają zalecane parametry i zostały przygotowane zgodnie z powyższymi wytycznymi. Aplikacja uszczelniacza do spoiny odbywa się przez wytłaczanie za pomocą odpowiedniej strzykawki (pistoletu). Umieść tubę z uszczelniaczem w cylindrze strzykawki, obetnij końcówkę tubę ze strony końcówki (nasady i zamknij cylinder). Wybierz i zainstaluj końcówkę, która odpowiada wielkości spoiny. Przy aplikacji uszczelniacza końcówka strzykawki jest wprowadzany do spoiny uszczelniającej pod kątem 45°.

Wypełnienie pionowej lub skośnej spoiny jest wykonywane od góry do dołu. Poziome spoiny są wypełniane w kierunku ręki, która trzyma uchwyt strzykawki. Delikatnie i równomiernie wyciskaj uszczelniacz do spoiny, unikając tworzenia się ubytków i pęcherzyków powietrza, szczelin i nacieków. Przy niskiej temperaturze uszczelniacz może mieć podwyższoną lepkość. W przypadku wykonywania prac z uszczelnienia w niskich temperaturach, zaleca się co najmniej jeden dzień przetrzymać opakowania z uszczelniaczem w ciepłym pomieszczeniu w celu ułatwienia wyciskania ze strzykawki. Natychmiast po wypełnieniu spoiny należy wyrównać i uszczelnić naniesiony uszczelniacz i nadać mu pożądany kształt za pomocą odpowiedniego narzędzia (szpachli) o odpowiedniej wielkości i konfiguracji. Narzędzie należy zwilżyć roztworem mydlanym, aby zapobiec przywieraniu uszczelniacza. Niedopuszczalne jest bezpośrednie nanoszenia roztworu mydlanego na dopiero co naniesiony uszczelniacz. Narzędzia należy oczyścić natychmiast po zakończeniu prac za pomocą dopuszczonych do użycia rozpuszczalników (zalecane są aceton lub benzyna lakowa). Nadmiar utwardzonej pasty usuwany jest mechanicznie.

Dopiero co naniesiony uszczelniacz musi być chroniony przed wpływem deszczu na okres czasu, który przekracza czas tworzenia się błony na powierzchni. Możliwe jest wykorzystanie folii polietylenowej, taśmy lub innego materiału, przy tym należy zapobiegać przywieraniu materiału ochronnego do naniesionego w spoinę uszczelniacza, a także zapobiegać uszkodzeniu przylegających powłok dekoracyjnych.

Informacje dodatkowe

Gotowy do użycia uszczelniacz jednoskładnikowy na podstawieo MS-polimerou dla uszczelniania spoin i pęknięć w pionowych i nachylonych konstrukcjach budowli. Łatwy do zastosowania ręcznie przez wyciskanie za pomocą specjalnego pistoletu. Utwardzany w wyniku reakcji chemicznej z wilgocią atmosferyczną. Po utwardzeniu uszczelniacz ma dobrą wytrzymałość i właściwości odkształcania oraz doskonałą adhezję do podstawowych materiałów budowlanych. Może być stosowany w pomieszczeniach mieszkalnych.

Przykładowe właściwości masy uszczelniającej:

• Zgodność z normą EN ISO 16600 typ F, klasa 25LM • Może być stosowany metodą wtryskiwania w szerokim zakresie temperatur
• Doskonała tiksotrotpowość, nie płynie w pionowych spoinach
• Dobra przyczepność do betonu, metali, powłok organicznych, tworzyw sztucznych, drewna i szkła
• Doskonała odporność na działanie czynników atmosferycznych, zwłaszcza w warunkach wilgotnych i gorących
• Utrzymuje sprężystość w szerokim zakresie temperatur
• Może być malowany jakimikolwiek farbami wodnymi dyspersyjnymi
• Bezpieczny dla środowiska – nie zawiera izocyjanianów, silikonów i rozpuszczalników
• Nie na zapachu
• Prawie niekurczliwy